Vleugels voor jouw talent Inge Van der Meulen startte in 1985 op SFI, maar haar band met de school gaat terug tot de kleuterklas. Op 30 juni neemt ze afscheid, na vele jaren op het secretariaat waarbij ze onder andere de afwezigheden nauw opvolgde. ‘Een warm team, een fijne job: ik heb altijd met plezier gewerkt.’
Je bent al heel lang verbonden aan onze school. Hoe is het allemaal begonnen?
Ik ben in 1984 afgestudeerd als huishoudregentes en heb op 30 september 1985 mijn eerste interim op SFI gedaan. Ik kende de school eigenlijk al goed, want ik zat hier zelf al van in de kleuterklas en volgde later ook moderne tot het vierde – daarna trok ik naar Crombeen om economie te studeren. Het voelde dus altijd al vertrouwd.
In 1995 ben ik echt benoemd, als opvoeder; daarvoor deed ik verschillende interims, onder andere voor het vak TO. Omdat ik een van de jongsten was, verloor ik soms uren, en ben ik gaandeweg meer richting secretariaatswerk gegaan. Op een bepaald moment kwam er een vaste plaats vrij en heb ik gekozen voor het secretariaat.
Ik had ook ergens anders kunnen werken, en dan misschien kunnen lesgeven, maar ik wilde liever op SFI blijven. En doordat mijn zoon hier ook kon meekomen, werd dat nog sterker.
Wat sprak je zo aan in het secretariaatswerk?
Ik deed mijn werk heel graag. Ik ben iemand die precies en correct is, en vooral de opvolging van afwezigheden lag me. Vroeger moesten we nog persoonlijk in elke klas gaan vragen wie afwezig was. We werkten toen nog met papieren systemen, zelfs met een soort boekje van de zusters, gemaakt van examenpapier.
De digitalisering is echt een enorme vooruitgang geweest. Al heb ik ondertussen al heel wat programma’s zien passeren. Collega Veronique Libert en ik spraken dan in de zomer bij haar thuis af om zo’n nieuw softwarepakket onder de knie te krijgen.
Hoe zag je werkdag er concreet uit?
Dat was heel afwisselend: afwezigheden opvolgen, maar ook refterdienst, hulp bij dossiers, examens kopiëren en klaarleggen, archiveren, medische onderzoeken en allerlei praktische zaken. Ook de planningen van oudercontacten en deliberaties heb ik een tijdlang gedaan. Allemaal op papier. En had je net je schema doorgegeven, dan belde er altijd wel een ouder of hij toch niet op een ander uur kon (lacht).
Wat is er voor jou het meest veranderd doorheen de jaren?
Heel veel. De digitalisering heeft alles versneld, soms zelfs té. Ouders bellen nu soms al voordat gegevens verwerkt zijn. Ouders laten ook hun kinderen sneller thuis blijven, en we hebben meer trajecten op maat. Dat is niet noodzakelijk slecht, maar het vraagt een andere manier van werken.
Hoe herinner je je de sfeer op school?
Heel warm. We hadden een sterk team en ik heb me altijd gewaardeerd gevoeld, ook door de directie. Vroeger gingen we zelfs vaak samen uit eten of vierden we verjaardagen met een stukje taart. De laatste jaren verdween dat wat door de toenemende drukte, maar de goede sfeer bleef.
Welke herinneringen koester je in het bijzonder?
De schoolreis. Ik ben mee geweest naar Italië. We bezochten Rome, Firenze, Assisi, Siena en Pisa , allemaal in dezelfde week. Deze reis was extra bijzonder omdat mijn zoon toen ook meeging – dat was onze eerste vliegreis. Het waren prachtige momenten in een toffe groep. Het moest dan allemaal niet zo nauw steken: collega’s leerden een andere, meer ontspannen kant van mij kennen.
Maar ook de meer gewone werkdagen. Op het secretariaat waren de meesten van dezelfde generatie, we kregen op hetzelfde moment kinderen. Dat schept een band.
Heb je plannen voor je pensioen?
Ik denk eraan om een puppy te nemen, een toypoedeltje. Ook wil ik mijn huis wat verder opknappen en samen met mijn zoon citytrips blijven doen, zoals naar Venetië, Milaan of Barcelona. Hij is treinbestuurder en we doen die trips dus vaak via het spoor.
Met welk gevoel kijk je naar je afscheid op SFI?
Ik ben blij te kunnen zeggen dat ik altijd graag heb gewerkt, zonder spijt. Het was een warm team, een fijne job, een goede school. Jammer dat gezondheidsproblemen het einde van mijn loopbaan wat overschaduwden, maar ik ben heel blij dat we het op de 30e juni nog eens samen kunnen afsluiten.
Bedankt voor het nauwgezette werk, en alle goeds gewenst voor je pensioen!
Leerlingenredactie 5TC