Dromen mag, maar alles geven MOET!

Elvine Miala, oud-leerling uit 7 bso, had een droom: rechten studeren. Geen evidente keuze, en zeker niet voor iemand die als puber weinig zelfvertrouwen had. Ondertussen heeft ze een parcours afgelegd waarvan de meesten alleen maar kunnen dromen.

Wat een lange weg! Laten we zeggen dat er al vanaf het begin met zeer veel onzekerheden over mijn toekomst werd gesproken. Hadden die leerkrachten het mis? Geen enkel idee. Toch weet ik dat ik me net door hun twijfels omtrent mijn toekomst waardeloos voelde. Bij ieder oudercontact kwam naar boven dat Elvine een zeer leuk en sociaal kind is, maar toch niet voldoende scoort op haar toetsen. Deden deze woorden iets met mij toen? In het lager helemaal niet. Het is pas toen ik in het middelbaar zat dat ik voelde dat ik minder was dan anderen. Hiermee bedoel ik dat ik meer tijd nodig had om zaken te verwerken. Wil dit dan zeggen dat ik daarom beter naar bso overging? Dat betwijfel ik.

Ik ben op Edugo (Oostakker) gestart in aso. Na veel gesprekken en ondanks de vele tegenargumenten van mijn ouders aanvaardde ik om in het 2de middelbaar te starten in bso op Visitatie in Mariakerke. Als ik er nadien over nadenk, vraag ik mij vaak af waarom tso nooit in overweging werd genomen. En vooral: waarom deed ik mijn mond niet open? Ik moet zeggen dat het mijn ouders zijn die hebben gevochten voor mij en die mij doorheen de tijd zelfverzekerd hebben gemaakt. Ook mijn vrienden hebben altijd in mij geloofd. En het feit dat ik bso op twee formidabele scholen heb gevolgd, heeft zeker geholpen. Visitatie was bekend om de nadruk op vaardigheden in informatica en bso werd daar gezien als een groep leerlingen die gewoon alles net iets trager leren dan in de andere richtingen. Mijn 7de jaar wist ik te vervolledigen op SFI Melle, opnieuw een school die bso ten volle respecteert.

In het 5de middelbaar vertelde ik mijn vrienden en familie dat ik graag rechten zou studeren.

Maar laten we verder gaan. Na mijn 7de jaar besloot ik ervoor te gaan en te starten op Hogeschool Gent met de bachelor rechtspraktijk. Waarom deze keuze? In het 5de middelbaar vertelde ik mijn vrienden en familie dat ik graag rechten zou studeren. Ik ben dit blijven zeggen tot in mijn 7de jaar. Aangezien ik niet onmiddellijk een gigantische stap wou zetten, startte ik op hogeschoolniveau met als doel nadien te schakelen naar rechten. Mijn eerste jaar op HOGent was zweten. Alle zelfverzekerdheid die tijdens mijn studiejaren in bso was gegroeid, was plots verdwenen. Ik voelde mij weer als in het begin, helemaal onzeker en zo bang. Het gevoel dat ik meer moest bewijzen dan andere studenten, het feit dat ik uit bso kwam en zoveel andere redenen, het maakte mij bang. Ik betrapte mezelf erop dat ik bso naar beneden haalde terwijl ik daar net zoveel had geleerd! Ik verloor mijn zelfvertrouwen terwijl mijn ouders zoveel hadden gedaan om mij zelfverzekerd te maken. Alles was weg, in minder dan een minuut. Ik trilde bij het maken van examens, ik zat vol stress en weende ongelooflijk veel. Mijn eerste semester aan de hogeschool was dan ook niet fantastisch. Maar na een gesprek met mijn ouders en vooral na de tijd genomen te hebben om te bidden (ik ben protestant), besloot ik komaf te maken met die onzekerheid. Een nieuwe Elvine kwam naar boven. Iemand die klaar was voor een uitdaging en die de beloftes die ze voor zichzelf had gemaakt ook ging waarmaken. Ik had herexamens op de hogeschool en ik zat een jaar achter door een vak. Maar was dit het einde van de wereld? Neen, want ik voelde mij beter. Ik was naast mijn studies ook leidster in de scouts en sportte vaak. Kortom, ik zat zeker niet stil.

Ik betrapte mezelf erop dat ik bso naar beneden haalde terwijl ik daar net zoveel had geleerd!

Tijdens het studeren word je niet alleen slimmer en wordt je kennis breder, maar ook je interesses beginnen te veranderen. In mijn derde bachelor begon ik meer na te denken wat ik zou doen na de rechtspraktijk. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn mama zei: ‘Ik zal wel stoppen na de bachelor, meer dan dit kan ik niet’. Mijn mama gaf mij onmiddellijk als antwoord: ‘Neen, jij kan meer dan dit alleen’. Ik dacht verder na. In mijn laatste jaar had ik Europees Recht als een van mijn afstudeervakken. Dit vak heeft mijn leven veranderd. Ik ontdekte dat mijn passie niet in de rechten zat, maar meer in politieke en sociale wetenschappen. Na lang denken en twijfelen besloot ik mij in te schrijven voor de master Internationale Betrekkingen en Diplomatie aan de Universiteit van Antwerpen. Met heel veel zin begon ik aan mijn schakeljaar. Het feit dat ik net mijn bachelordiploma had verworven in de rechtspraktijk motiveerde mij om meer te doen. Ik verhuisde naar Antwerpen en ging daar op kot. Ik weet nog goed dat ik in het begin wat schrik had of ik het universitaire niveau wel zou aankunnen. Zoals altijd bleef ik zeer gepassioneerd en vol ambitie voor mijn studies gaan. En de resultaten waren er ook naar: zowel in mijn schakel- als in mijn masterjaar had ik geen herexamens. Ik slaagde met zeer goede punten en heb mijn master afgesloten met 15 op 20 voor mijn thesis. In Antwerpen nam ik ook de tijd om mij te engageren. Ik had net afscheid genomen van de scouts na 5 jaar leiding geven. Ik geloofde dat, aangezien ik nu op masterniveau studeerde, ik best extra engagementen zou vermijden. Maar ik werd in mijn master voorzitter van de studentenvereniging Antwerp Model United Nations (AMUN). Kortom, ik heb doorheen de jaren geleerd niet alleen realistisch te zijn met mezelf, maar vooral in mezelf te geloven. En wanneer je een doel hebt bereikt en je voelt dat je meer kan, dan moet je er ook voor gaan. Door mezelf uit te dagen heb ongelooflijk veel kennis opgedaan en heb ik ook mijn passie gevonden. Vandaag staat vast dat ik diplomaat wil worden. Mijn passie voor diplomatie is zó groot. Dit wist ik te tonen met mijn voorzitterschap bij AMUN én door mijn award als best delegate in simulaties.

Vandaag ben ik trots en blij, want ik sloot mijn hoofdstuk af in Antwerpen met een onderscheiding in de master in Internationale Betrekkingen en Diplomatie.

Vandaag ben ik trots en blij, want ik sloot mijn hoofdstuk af in Antwerpen met een onderscheiding in de master in Internationale Betrekkingen en Diplomatie. Maar daar stopt het niet voor mij. Tijdens corona nam ik de tijd om na te denken wat ik wenste te doen. Wil ik mezelf al aanbieden op de arbeidsmarkt? Doe ik een stage of ga ik verder studeren? Mijn ideale scenario was een stage en verder studeren. Aangezien stage zeer belangrijk is in de wereld van politiek en diplomatie besloot ik te zoeken naar iets binnen onze internationale organisaties. Ik besloot dan ook in maart een aanvraag te doen voor de opleiding European Public Affairs aan de Universiteit van Maastricht (UM). Ik had heel veel schrik omdat er zeer veel studenten voor deze master solliciteren. Uiteindelijk worden er maar 30 mensen gekozen. Ik moest een paper schrijven over de Europese Unie, een motivatiebrief schrijven, mijn puntenlijst en mijn cv doorsturen. Geduldig wachtte ik af op hopelijk een positief antwoord. Op 20 mei kreeg ik een mail dat ik een van de gelukkige studenten was die de master mocht beginnen aan de UM.

Op dit moment bevind ik mij in Maastricht waar ik verblijf in een geweldig huis met een Italiaanse en Japanse kotgenoot. European Public Affairs is een heel interessante master en geeft mij de mogelijkheid om nog meer kennis op te doen van de Europese Unie, maar ook om stage te lopen. Ik ben voorlopig bezig met het zoeken naar een stageplaats binnen de Europese instellingen. Daarnaast geniet ik ten volle van Maastricht, mijn medestudenten, kotgenoten en mijn twee goede vriendinnen Valerie en Amina, die afgestudeerd zijn in de rechten op de Universiteit Gent en hier verder studeren. Leuk is ook dat ik sinds vorige week ben verkozen als nieuwe ambassadeur van de Master European Public Affairs.

Neem je studies ernstig. Wees trots op iedere stap op het pad dat je bewandelt als student.

Het schrijven van dit artikel gaf mij de tijd om even terug te blikken op alle moeilijke maar ook mooie momenten. Ik heb in de voorbije jaren heel wat geleerd. Eerst en vooral dat wanneer het middelbaar eindigt iedereen van nul start. Student zijn is leuk, maar je moet werken als je er wilt geraken, want je ouders gaan je niet voor eeuwig sponsoren. Neem je studies ernstig. Wees trots op iedere stap op het pad dat je bewandelt als student. Er komt heel veel bij kijken, maar alleen jij kan het. Want het zijn niet je ouders, beste vrienden, lief, broers of iemand anders die je examens zullen afleggen. Wees ook realistisch met jezelf. Tijdens het middelbaar leer je jezelf kennen waardoor je begint te leren wat jouw capaciteiten zijn. En al valt er nog zoveel te ontdekken over jezelf als je dan werkelijk student bent, toch doe je al veel zelfkennis op in het middelbaar. Het pad dat ik heb bewandeld, is wat ik mezelf had beloofd te doen. Maar weet dat iedereen nodig is op de wereld. Ambitie hebben kan in alle kleuren en formaten. Niet iedereen is gemaakt om te studeren, niet iedereen is gemaakt om verkoopster/verkoper te worden enzovoort. Dus neem de tijd om jezelf te leren kennen.

Bedankt aan SFI om mij de kans te geven om mijn verhaal te vertellen en vooral bedankt aan al mijn leerkrachten toen die meer in mij zagen dan ik in mezelf. Het is mede door jullie dat ik de persoon ben geworden die ik nu ben.

Het gaat jullie goed allemaal! Zeer veel succes aan alle leerlingen en leerkrachten in deze coronatijden.

Groetjes

Elvine Miala