Nieuwe gezichten

In de loop van de voorbije maanden mochten we een aantal nieuwe collega’s verwelkomen. We stellen ze graag even voor.

Jeroen Bouche

Op een glorieuze maandagochtend in september 1975 noemde zijn mama zaliger hem ‘Jeroen’, en zo noemen ze hem nog steeds. Zelf had hij liever ‘Julius’ of ‘Djenghis’ geheten naar een of andere historische figuur met grootheidswaanzin, maar daar hadden zijn ouders toen geen oren naar.

Als middelste van vijf kinderen is hij lang graag naar school gegaan. Nogal wiedes, want hij was zo slim dat hij maar weinig hoefde te leren om toch goed te scoren. Dat klinkt comfortabel, maar wie op zijn lauweren gaat rusten, niet uitgedaagd wordt en zichzelf geen doelen meer stelt, wordt gaandeweg zelfgenoegzaam, lui en arrogant. Mettertijd deed hij geen sikkepit meer voor die stoeme school! Vrienden, fuiven en voetbal waren het enige wat hem nog kon schelen.

Niettemin heeft hij een graad in de ‘Milieuchemie’ behaald. En als chemicus met enige ervaring werd hij op de werkvloer steeds vaker een aanspreekpunt voor medewerkers. De voldoening die daarmee gepaard ging, deed hem besluiten om bijlesgever te worden: eerst als bijverdienste, later in een meer maatschappelijk bewogen organisatie.

Geleidelijk aan verzeilde hij in het onderwijs. Hij werkte graag als begeleider in het kleuter- en basisonderwijs van Stad Gent, terwijl hij via SLO het diploma van leraar behaalde. Het eerste échte jaar ‘voor de klas’ ervaarde hij als zinvol maar zwaar, loodzwaar soms … Het was dan ook geen onverdeeld succes te noemen. Maar een rug dient om te rechten en mouwen om op te stropen!

Met name de wetenschappen – en vooral scheikunde – zijn zijnen dada. Als milieutechnicus en onderzoekslaborant deed hij veel praktische kennis op. Dat helpt hem om de vaak abstracte begrippen te duiden door ze in eenvoudige proefjes of alledaagse toepassingen tastbaar te maken.

Als het zonnetje mee wil, vult hij zijn vrije tijd het liefst met tuinieren, wandelen en een terraske doen, of anders met schaken, lezen en naar de Buffalo’s kijken. Maar het meest houdt hij van zijn lieve vriendin Sofie en haar twee kunstwerkjes Mona en Lisa.

Silke Coopman

Op 7 maart 1991 werd Silke Coopman geboren. Op wandelafstand van het strand van Oostende had ze een zorgeloze jeugd. In 2009 ging ze Sociaal Werk studeren in Brugge. De opleiding was op haar lijf geschreven en de tijd vloog voorbij. Drie jaar later had ze haar bachelordiploma op zak. Ze besloot naar Gent te trekken om haar masterdiploma te behalen.

Silke had een fantastische studententijd in Gent. Ze leerde er heel wat nieuwe vrienden kennen en droomde ervan om de rest van haar leven in Gent te blijven. Samen met een kotgenoot besloot ze de Specifieke Lerarenopleiding in de Pedagogische Wetenschappen te volgen. Meteen na haar stage kon ze aan de slag in het onderwijs.

Silke heeft ervaring in een tiental scholen en heeft al tientallen vakken gegeven. Omdat ze maar niet genoeg krijgt van studeren én wat meer werkzekerheid wil, zal ze vanaf september een opleiding godsdienst volgen. Silke werkt sinds januari in Don Bosco Sint-Denijs-Westrem. Via het lerarenplatform kan ze ook enkele uren lesgeven in het SFI.

Maxim De Plancke

Begin 2de semester kwam Maxim De Plancke zich bij het SFI-lerarenteam vervoegen. Maxim woont in het landelijke Landegem, dat nu door de fusie tussen de gemeenten Nevele en Deinze beter bekend staat als ‘Deinze in het land van Nevele’.

In het verleden kwam hij al in aanraking met de scholengemeenschap De Bron doordat hij zijn middelbare studies doorliep in het College Paters Jozefieten te Melle. Na deze periode volgde hij de opleiding Lichamelijke Opvoeding aan de Vrije Universiteit Brussel (VUB) en aansluitend hierbij de specifieke lerarenopleiding.

Direct na de opleiding kon hij aan de slag in het onderwijs waarin hij ervaring opdeed in vakken als lichamelijke opvoeding, natuurwetenschappen, fysica, chemie en biologie. Hij kon zelfs kortstondig proeven van wiskunde en godsdienst. Maxim heeft al in verschillende scholen les kunnen geven en het toeval wil dat dit telkens in het katholiek onderwijs is.

Zijn hobby’s? Trachten zijn eindeloos overactieve (witte) golden retriever, genaamd Basiel, te entertainen. In zijn vrije tijd, na het opruimen van het ‘kattenkwaad’ van Basiel, sport hij zeer graag en is hij beschikbaar als vrijwilliger bij de brandweer Zone Centrum Post Nevele.

Amaury Guellec

Op 20 september 1996 werd Amaury Guellec geboren in Oostende, de stad aan zee waar hij tot zijn 19 jaar verbleef. Hij woonde op 5 minuten van het strand, waar hij enorm veel tijd doorbracht. Hoewel Amaury zeer trots is op de stad waarvan hij afkomstig is, koos hij er toch voor om verder te studeren in Gent, waar hij niets of niemand kende.

Het was een grote stap, maar hij werd op slag verliefd op Gent en voelde er zich na een tijdje echt thuis. Na 4 woelige jaren behaalde hij zijn bachelor in de richting sociaal werk. Daar is hij zeer trots op, aangezien zijn moeder dit nog mocht meemaken. Want jammer genoeg moest hij op 15 december 2019 afscheid nemen van zijn moeder, die na 5 jaar de strijd tegen kanker verloor.

Verder werkt Amaury in een Portugees restaurant en geniet hij ervan om te ‘chillen’ met zijn vrienden. Hij droomt ervan om nog vele verre reizen te mogen maken. Voornamelijk Noord- en Latijns-Amerika, alsook het Afrikaanse continent staan hoog op zijn verlanglijst. Al kan dit wel wat problemen opleveren, want hij is allergisch aan muggen.

Tot slot kan je hem vinden in het secretariaat. Daar probeert hij je zo goed mogelijk te helpen en zorgt hij er mee voor dat het op SFI aangenaam leven en werken is.

Sam Gunst

Op 8 september 1992 werd Sam Gunst geboren te Brugge. Tot zijn 6de leerjaar ging hij naar de basisschool ‘Manitoba’. Op 11-jarige leeftijd kwam hij terecht in ‘de Middenschool’, waar hij meteen koos voor de richting moderne. Eens in het 3de middelbaar trok de richting ‘sport-wiskunde’ zijn aandacht. In de 3de graad van het middelbaar wilde hij verder wiskunde studeren, dus was de keuze ‘wiskunde-wetenschappen’ snel gemaakt.

Zodra de studies in het secundair onderwijs werden afgerond, begon hij de opleiding ‘Industriële wetenschappen’ aan de universiteit te Gent. Al snel merkte hij dat dit niet echt iets voor hem was. Zijn beide ouders zijn leerkracht lichamelijke opvoeding, dus de omschakeling naar de opleiding tot leerkracht was snel gemaakt. In het onderwijs voelde hij dat hij zijn passie gevonden had.

Zijn hobby’s zijn voornamelijk voetbal, fitness en culinair gaan eten. Voetballen deed hij tot zijn 24ste bij eersteprovincialer ‘KFV Kortemark’, maar door aanhoudende blessures moest hij met deze fantastische hobby stoppen.

Culinair koken en eten spreken hem enorm aan, vandaar dat thuis de keuken het centrale punt is. Wekelijks probeert hij verschillende kookboeken te raadplegen om – met wisselend succes – de beste gerechten na te bootsen. Verder heeft hij een enorme passie voor rode wijn en is hij bezig met het aanleggen van een mooie wijnkelder. De zoektocht naar de beste flessen rode wijn is dan ook iets wat hem dagelijks bezighoudt.

Sinds 2019 woont hij in Gentbrugge en hij zou graag zo lang mogelijk aan de slag blijven op de fantastische school SFI!

Edwin Van der Spiegel

Op een druilerige herfstavond in november 1974 werd te Gent Edwin Van der Spiegel geboren. Zijn jeugd spendeerde hij in het industrierijke Zele en het landelijke Bachte-Maria-Leerne, waar hij maar al te graag op weekend ging bij zijn grootouders. Naar school gaan was voor hem maar bijzaak in tegenstelling tot het spelen met vrienden en vriendinnetjes op straat, zoals destijds de normaalste zaak ter wereld: verstoppertje spelen, katjenbendje (een kindersport uit de streek), belletjetrek, … kortom allerlei onschuldig kattenkwaad. Edwin stamt nog af van voor de internettijd en computerspelletjes en is daar blij om. Het spelen met vrienden was veel leuker en echter. Daar denkt hij nog vaak met nostalgie aan terug.

Daarna kwam de middelbareschooltijd. Tijd voor het serieuzere werk. Hij koos de uitdaging om Latijn te studeren en is dit blijven volgen in Zele tot het laatste jaar middelbaar. Vanaf het secundair kreeg hij de liefde voor het Frans te pakken en hij wist al heel vlug dat hij leraar Frans wou worden. Toen hij in het vijfde middelbaar Duitse lessen kreeg, was hij in de ban van de Duitse taal en wou hij Frans en Duits in zijn hogere studies combineren.

Toen de tijd van het puberen en de middelbare school achter de rug was, besloot Edwin de opleiding bachelor Frans-geschiedenis-Duits te volgen aan de Bisschoppelijke Normaalschool in Sint-Niklaas. Hij herinnert zich dit nog altijd als de drie mooiste jaren van zijn leven; fijne uitdagingen, veel toffe mensen leren kennen en weten wat je echt wilt met je toekomst. Sinds hij afstudeerde, is Edwin altijd aan het werk geweest, o.a. in Zele, Sint-Niklaas, Gent, Antwerpen en Dendermonde. Na meer dan vijftien jaar op dezelfde school vond hij het tijd voor nieuwe uitdagingen. Dit schooljaar kreeg hij na de kerstvakantie de kans om op onze school aan de slag te gaan en er de leerlingen van het tweede jaar Frans bij te brengen. Daar geniet hij met volle teugen van.

Op persoonlijk vlak houdt Edwin vooral van reizen. De ene zomer is nog maar ten einde of hij is al aan het plannen voor de jaren erop. Een aantal jaren geleden werd hij verliefd op Griekenland en hij probeert nu zoveel mogelijk van de 1000 Griekse eilanden te ontdekken. Tot nu toe is zijn meest geliefde eiland Zakyntos in de Ionische zee, waar hij ook komende zomer aan watersporten gaat doen. Vooral parasailing is zijn ding. Hoog boven de zee hangen, weg van alle geluid, kommer en kwel. Zijn ultieme droom is echter reizen naar een aantal verre landen met hun bekendste bezienswaardigheden: de Chinese Muur, de Himalaya, de Taj Mahal in Indië, Nieuw-Zeeland en Australië.

Verder is Edwin ook een echte muziekliefhebber zonder een echt genre te hebben. Dit kan gaan van Céline Dion over Laïs, Guns N’ Roses en Bon Jovi tot Lady Gaga. Zo kan hij ook genieten van klassieke muziek, vooral dan de werken van Mozart en Beethoven.

Als hij nog wat tijd over heeft, steekt hij graag zijn neus in boeken, vooral historische, hoewel de fictie van Dan Brown (o.a. ‘De Da Vinci Code’) hem ook enorm bekoort.
De grootste schatten in zijn huis zijn de guitige poezen Tristan, Napoleon en Athina. De drie liefste poezen die er ooit bestaan hebben.

Zijn ultieme wens is nog veel te kunnen reizen en nog veel fijne leerlingen en leerkrachten te ontmoeten.