Sociale stage

Op donderdag 15 november grepen de leerlingen van 6 aso en 6 tso de kans om kennis te maken met de zorgsector. Ze zetten zich een dag in voor ouderen of mensen met een beperking of namen een kijkje in een kleuterschool. Vanuit de studierichtingen die ze nu volgen, hebben onze 6de-jaars vaak weinig zicht op deze sector. Voor veel van onze leerlingen ging via de sociale stage een nieuwe wereld open. Lone De Mulder uit 6WeWi en Amber De Ridder uit 6AIT geven jullie hier een blik achter de schermen. De moeite waard!

Verslag Lone De Mulder, 6WeWi

Voor mijn sociale stage heb ik een dag meegeholpen in SFB Melle. In de voormiddag mocht ik bijspringen bij meester Orry in het vierde leerjaar, in de namiddag stak ik een handje toe in 6B, bij juf Jessie. Ik wilde graag mijn sociale stage doen op mijn oude lagere school. Ik heb namelijk erg goede herinneringen aan mijn schooltijd op SFB en het leek me ook wel eens leuk om alles vanuit een ander, ‘ouder’ perspectief te bekijken.

Zodra ik de schoolpoort binnenkwam, kwamen er herinneringen in me op van mijn eigen schooltijd op SFB. In de leraarskamer zag ik bekende, maar ook heel wat nieuwe gezichten. Toen ging de bel en ik liep samen met meester Orry en de leerlingen van 4B naar hun klaslokaal.
Tijdens de voormiddag was er vooral zelfstandig werk gepland van rekenen, kloklezen en taal. Ik mocht van de meester vragen beantwoorden en kinderen helpen indien ze bepaalde oefeningen niet begrepen. Het was voor mij weer even omschakelen om opnieuw uit het hoofd delingen uit te rekenen, maar eenmaal ik eraan gewend was, vond ik het erg leuk om de kinderen te helpen. Het was erg fijn om te zien dat kinderen die het eerst niet begrepen na jouw uitleg in staat zijn de rest van de taak zelfstandig én zonder fouten te maken.

Het grootste pluspunt van de dag vond ik de omgang met de kinderen. Je krijgt erg veel liefde en dankbaarheid terug voor zelfs de kleinste dingen die je doet. Ook de spontaniteit en de nieuwsgierigheid waren heel groot. Alle kinderen waren erg nieuwsgierig naar wie ik was, en enkele meisjes uit het vijfde leerjaar vroegen me tijdens de pauze of ik toch ook niet bij hen in de klas kon komen helpen.

In de namiddag groeide ik door naar het zesde leerjaar, waar ‘hoekenwerk’ stond gepland. Dit betekende dat de leerlingen in kleine groepjes verschillende activiteiten deden. Zo was er bijvoorbeeld de ‘actuahoek’, waar de kinderen elk een artikel uit een recente krant moesten kiezen en dat op het einde van de les voorstellen aan de rest van de klas, en de ‘technohoek’, waar er K’nex lagen te wachten en een boek met daarin verschillende figuren die de leerlingen konden maken. Ik vond het erg boeiend om bij de verschillende groepen langs te gaan en het was ook een ontspannende manier om de leerlingen beter te leren kennen.

De dag was naar mijn gevoel nog maar net begonnen toen de laatste bel al rinkelde en alle kinderen naar huis mochten. Op mijn weg naar huis werd ik tegengehouden door twee meisjes uit het vierde leerjaar die me knuffelden en me heel serieus vroegen of ik de volgende dag wilde terugkomen, of liever of ik juf wilde worden, waardoor ik aan hen zou kunnen lesgeven. Helaas moest ik hen vertellen dat dat niet mogelijk was, maar ze hebben wel mijn hart gestolen.

Ik vond het een verrijkende en boeiende ervaring, waaruit ik zeer veel geleerd heb. Ook vond ik het erg fijn een lagere school vanaf de ‘andere kant’ te bekijken. Deze juf zou dan ook met plezier nog eens een dagje teruggaan …

Verslag van Amber De Ridder, 6AIT

Op donderdag 15 november heb ik mijn sociale stage gedaan in het Home Claire te Gent. Vzw Home Claire is een woon- en zorgcentrum.
In Home Claire loopt een mooi project: het wzc wil het leven van zijn bewoners graag in een levensverhaal gieten. Ik kreeg daarom een vragenlijst mee, niet met de bedoeling om gewoon de vraagjes af te lezen, maar om een echt gesprek te hebben met de mensen.

Mijn eerste bewoner was M-L. Deze vrouw lijdt aan waangedachten. Zo voelt ze zich gepest door de medebewoners en denkt ze dat iedereen over haar roddelt. Dit gesprek was zeer emotioneel en raakte mij diep. Ze wou met niemand babbelen in het wzc, maar ze vertrouwde mij en heeft haar verhaal bij mij gedaan. Ik voelde me vereerd, maar wist ook dat ik alles wat ze vertelde met een korreltje zout moest nemen.
Mijn tweede bezoek was bij een koppel. Ze waren 88 en 89 jaar, waren nog steeds smoorverliefd op elkaar en dat kon je zien. Ze maakten mij oprecht gelukkig. Ze waren zo gelukkig dat ze daar samen zaten! Op het einde van het gesprek hebben ze mij ook bedankt om eens met hen te willen praten. De vrouw zei op het einde dat, als haar man zou sterven, ze ook wil sterven. Deze uitspraak ontroerde mij. Op die leeftijd nog steeds gelukkig getrouwd zijn en zo veel aan elkaar hebben, is prachtig om te zien.
Na de middag heb ik de afwas gedaan met een medewerkster. We hebben vooral veel gebabbeld. Ze heeft met mij ervaringen gedeeld over dingen waar ik mij niet bewust van was. Deze vrouw is verpleegster van opleiding. Als ze nachtdienst heeft, staat ze alleen in voor 50 mensen. Zolang er niets ergs gebeurt, is dit oké. Maar als twee mensen op hetzelfde ogenblik hulp nodig hebben, heeft ze een probleem. Haar job is zeer gevarieerd. Ze weet nooit wat de dag brengt, want de inhoud van haar job is elke dag anders.

Na de afwas heb ik met nog twee mensen een interview gehad. Een van hen had alzheimer. Ik was nog nooit in contact gekomen met iemand die aan deze ziekte leed. Dit gesprek deed mijn ogen opengaan. Op zoveel vragen van de lijst wist hij geen antwoord te geven of sloeg hij de bal mis. Zo beweerde hij geboren te zijn in 2004. Het punt was niet dat dit antwoord sowieso fout was; het raakte mij vooral omdat hij zo zeker was van zijn stuk.
Ik heb mijn dag afgesloten met een goede babbel bij een vrouwtje dat gewoon graag vertelde. De werknemers hebben spijtig genoeg niet altijd de tijd om te luisteren. Ik heb daar een uur gezeten en heb me geen seconde verveeld. Ze was zo enthousiast en vrolijk dat dit mij ook vrolijk maakte. Ze bleef maar vertellen, maar alles wat ze zei, interesseerde mij. Het was niet alleen haar verhaal en haar visie op het leven, maar ze was ook zeer geïnteresseerd in mijn leven, in hoe ik over bepaalde dingen dacht. Ik voelde mij op mijn gemak bij deze vrouw. Het leek alsof ik haar al jaren kende. Ik heb ons gesprek moeten stoppen omdat ik om 16 uur weer aan het onthaal moest zijn, maar anders hadden we nog lang kunnen blijven kletsen.

Deze dag heeft me nog maar eens laten inzien hoe gelukkig ik word van kleine dingen. Een vrouw die tegen mij zei dat ze me mooi vond, een vrouw die vroeg of ik nog eens wou terugkomen voor een babbeltje …
Deze dingen maken je gewoon gelukkig en dan weet je ook waarvoor je het hebt gedaan.
Deze dag heeft me veel geleerd. Het heeft me geleerd meer respect te hebben voor mensen in dit vak. Dit is niet alleen fysiek, maar vooral mentaal een zeer zwaar beroep.
Ik ben zeer blij dat ik deze dag heb mogen meemaken. Dit is zeker voor herhaling vatbaar.